Euskarazko idazlea, Alegian (Gipuzkoa) 1964ko ekainaren 9an jaioa.
Informazio Zientziak ikasi zituen Nafarroako Unibertsitatean, eta XX. mendeko 80ko hamarkadaz geroztik Euskadi Irratian egiten du lan, batez ere Goizean behin saioan, non zuzendari eta esatari izan den. Programa honek Rikardo Arregi Kazetaritza Saria irabazi zuen 2000. urtean.
1992an Ezer baino lehen ipuin liburua argitaratu zuen, eta urte horretan bertan, irratiak bere 75 kapituluko irrati-nobela bat eman zuen, Maite, maite, maita izenekoa. 1995ean Lehenago zen berandu argitaratu zuen, ipuin bilduma.
Bi ipuin liburuetan pertsonen arteko harremanak eta batez ere maitasun harremana zen gai nagusia, emakumeak protagonista nabarmenenak izanik. Bere ipuin askotan bikoteen bakardadeaz, gaizki-ulertuez eta jelosiaz hitz egiten du. Bere estiloa ahozko formetatik gertu dago eta prosa erraz eta zuzenaren alde agertu da beti. Bere lehen ipuin liburua argitaratu zuenean eta liburu "arina" egin zuela adierazi zuenean, kritika negatiboak entzun behar izan zituen, eta kritika horiek bigarren liburuaren aurkezpenean deklaratzera behartu zuten literatura arina eta subliteratura oso gauza desberdinak direla. Pertsonen arteko harremanak dira bi ipuin liburu horien gai nagusia, baina muturrera eramandako harreman batzuk, egoera deserosoekin, patuaren edo zorte txarraren ondorioz.
1999an Ai, ama! argitaratu zuen, saiakeraren generoan koka daitekeena eta amatasunak dakartzan eragozpen, zalantza eta asebetetzeei buruzko gogoeta batzuk egiten zituena. Alberdaniak argitaratu zuen lan hori, eta arrakasta handia izan zuen salmentetan. 2001ean, Agurtzane Intxaurragak antzerki-bertsio bat prestatu zuen, idazlearen beraren laguntzarekin. Iturbe, gainera, El Diario Vasco egunkariko zutabegilea izan da XX. mendeko 90eko hamarkadaren bigarren erdian, baita Gara egunkarikoa ere.
2003ko maiatzaren 5ean, SGAEren 2002ko Max Saria jaso zuen, euskarazko antzerkigile onenaren kategorian, Ai, ama! lanagatik.
2006an Kontu-jaten lana argitaratu zuen, non XX. mendeko lehen hamarkadetan jaiotako emakumeen eta bizitzaren testigantzak jasotzen diren, errealitatea fikzio puntu batekin nahastuz. Liburua ez da soilik bideoan jasotako testigantzen transkripzioa, baizik eta haien bizitzen nobelizazio bat.
Halaber, Arantxa Iturbek haur literaturan murgildu da Amona basoan galdu zenekoa lanarekin (2005ean argitaratu zuen).
Amok beti egiten dugu irribarre. Iribarre, que estamos jakiten dugunean; irribarre, umea besarkatzen dugunean; irribarre, loak ezin hartu lasaitu edo behar dugunean; irribarre, nahi izan eta ezinean gaudenean, animoak emateko; irribarre, ondoezin dagoenean, segidan egingo dugun bidaian; irribarre, paseatu irribarre; url irribarre egin behar dugu; irribarre egin behar dugu, eta irribarre egin behar
dugu, ikasteko. Si se hay que no hay nadie konturatzen denean, ese anuncios que recordeaz.
"Amek beti egiten dugu irribarre. Irribarre egiten dugu haurdun gaudela jakiten dugunean; irribarre egiten dugu haurra besoetan hartzen dugunean; irribarre egiten dugu haurra lasaitu behar dugunean, ezin duelako lorik egin; irribarre egiten dugu ahalegintzen dena eta ezin duena egin dezan animoak eman nahi dizkiogunean; irribarre egiten dugu gaizki dagoenean, gure ondoan laster sendatuko dela esateko; irribarre egiten dugu paseatzean; irribarre egiten
dugu gure zeregin nagusia bete delako; eta irribarre egiten dugu Baten bat konturatu ez bada, iragarkiek gogoraraziko diote".
(Ai, ama! Editorea: Alberdania, 1999).